Jagaran Nepal बुधबार, आश्विन २०, २०७८

आजको प्रस्तुति यो एउटा कथा नभएर काठमाडौँका धेरै ठाउँहरुका ह’किकत कथा पनि हो। हामी काठमाडौँमा रातीमा डुलेका छैनौ भने सायद ज्ञान नै छैन होला। कतै बा’ध्यताले मान्छे रा’तारात बि’ग्रीरहेका छन् त कतै रहरले बि’ग्रीरहेका छन्। आजको यो कथा बरिस्ठ पत्रकार एंम साहित्यकार कृष्ण आचार्यले लेख्नु भएको हो। उहाँले लेखेको कथा ख’र्हो मिडिया च्यानलमा बाचन गरिएको थियो ।

लिफ्ट को लागी हात ह’ल्लियो। यति रा’ती मागिएको लिफ्टलाई बेवा’स्ता गर्नु हुदैन भन्ने लग्यो। प्राय अफिसको काम सकेर म रातको १२ बजे घर जान्थे। नयाँ बानेस्वर बाट किर्तिपुर सम्मको यात्रा हुन्थेयो। त्यस दिन पनि म बबर महल पुगेको थिए। जहाँ कुनै युव’तीको हात ह’ल्लियो र म आफ्नो मोटर साईकल रोक्न बा’ध्य भए।

‘प्लिज मलाइ लिफ्ट दिनुहोस न दाई ट्याक्सीनै पाइएन’ मधुर आवाजमा उसले भनि र उसको दाई शब्दले मलाई कता कता नरमाईलो लाग्यो। एक पटक उ तिर क’र्के नजर लगाए। साच्चै आ’त्तिएकी जस्ती देखिन्थि उ। मैले उसको उमेर पनि अनुमान लगाए। सायद २० बर्षकी हुँदी हो। ‘म भन्दा ३-४ बर्ष सानी रहिछे त’ मनमनै सोचे अनि फेरी उसको ‘दाई’ शब्द कानमा गुञ्जियो। कहाँ सम्म जाने हो ? मैले प्रश्न तेर्साईहाले।

‘बल्खु’ उसले तत्काल उत्तर फर्काई। बाईकमा बस्न आग्रह गरे मैले उसले कत्ति ढिला गरिन। उ को हो , के गर्छे यति राती किन हिडिरहेकी होली भन्ने प्रस्न ले मनमा का’उकुती लागी रहयो। सामान्य गेट’अप, एउटा साईड ब्यागमा सजिएकी उ बारे अनुमान लगाउन गा’र्हो भयो। कतै लु टेरा पो हो कि बाटोमा ग्या’ङ्ग पो छ की भन्ने प्रस्न मनमा खेल्न छाडेन।

ल’जालु स्वभावको म केटीहरु संग कम नै बोल्ने गर्थे तसैले होला न उसंग बोल्ने आ’टनै आयो मेरो। फेरी त्रिपुरेश्वर पुगे पछि उसले नै सोधी ‘ यति रा’ती हजुर कता बाट आउनुभएको नि ?’ मेरो लागी रात उसको लागी दिन कता बाट आउदै हुनु हुन्छ भने भै हाल्यो नि। मनमा फेरी कुरा खेल्न थाल्यो। ‘म अफिसबाट आउदै’ त्यसलाई बे’वास्ता गर्दै मैले उत्तर फर्काए।

यति रा’ती सम्म अफिस के काम गर्नु हुन्छ नि ? नपत्याए जसरी उसले सोधी। डा’न्सबारको बा’उन्सर या आफ्नै डा’न्सबार छ भन्न मन लागेको थियो तर भनिन आफ्नो पेसा लु’काउनु त्यसलाई अ’पमान गरे सरह हुने ठ’हर गरे मैले र भने पत्रकार हुँ। ‘ओ ई सी’ उसले रि’याक्सन देखाई। मलाइ त्यस प्रति कुनै चासो भएन यदि उसलाई पत्रकारिता प्रति कुनै जानकारी छ भने

यति रा’ती सम्म बस्नु पर्छ र भन्ने प्रस्न गर्दिन लाथ्यो र गरिन पनि। हामी कालिमाटी पुगिसकेका थियौं। उसले मलाई दुई ओटा प्रस्न गर्दा मैले पनि केहि सोध्नु पर्छ जस्तो लाग्यो। तिमि चाँही कहाँ बाट आउदै छौनी? धेरै नसोची सोधी हाले। म बा’रडा’न्सर हुँ त्यहि बाट आउदै छ, उसले पनि कुनै हि’च्किचाहट बिना नै उत्तर दिई।

उसको गेयटअप हेर्दा उ बा’रडान्सर जस्ती देखिदैन थि। मे’कअप भने मज्जैले गरेकी थिइ। मैले फेरी सोधे यहि ड्रेसमा डा’न्स गर्छ्यौ ? कहिले डा’न्सबार जानु भाको छैन कि क्या हो घर निस्कदा चेन्ज गरेर आउछौं , उसले भनि। एक पटक साथीले जाउँ भनेको थियो तर म गईन। साच्चै भन्ने हो भने म कहिले डा’न्सबार गएको थिएन

केटीहरु छो’टा लुगा लगाएर ना’च्छन भन्ने सुनेको थिए। पत्रकार भएर होला डा’न्सबार कि केटि भेट्दा मलाइ खुसि लाग्यो। सुनेको थिए उनीहरु धेरै सं’घर्स बाट यहाँ सम्म आएका हुन्छन त्यसैले पनि उ मेरा लागी समाचार थिइ। यसको स्टोरी गर्न पाए कस्तो राम्रो हुन्थेयो होला भन्ने सोच्न सम्म भ्या’ईसकेछु। मलाई उसबारे जान्ने इच्छा जाग्यो।

बाईक को स्पि’ड कम गरे र उसको प्रस्न को उत्तर फर्काउदै भने ‘ गएको छैन साच्चै के हुन्छ त्यहाँ ? मेरो कुरा सुनेर जोड जोडले हास्न थालि। एक छिन मा रोकीइ र भनि ‘सरी’। डा’न्सबारको केटि छा’डा हुन्छन भन्ने सुनेको थिए तर उ हरेक कुरामा सि’रियस देखिन्थि। बोल्ने शैली पनि अनुशासित थियो। मनमा धेरै प्रस्न हरु थिए तर बल्खु आउनै लाग्यो अब के गर्ने कुनै आईडिया नै आएन।